TermoDom.pl

Newsletter

Blog - sierpień 2008

Po skończeniu ścianek działowych i poprowadzeniu instalacji elekrycznej, przyszła kolej... więcej

Dookoła świąteczny...

Boże Narodzenie to okres szczególny, który często pragniemy wydłużyć, podtrzymać poprzez... więcej

Potencjał...

Ocenia się, że światowe bezpieczeństwo energetyczne z każdym rokiem jest coraz... więcej

Buduj dom energooszczędnie Ściany Ostatni szlif: elewacja budynku

Ostatni szlif: elewacja budynku

Miesiące jesienne bywają ostatnim momentem na zakończenie prac na zewnątrz budynku. Jeśli  pogoda dopisuje, nie ma pierwszych przymrozków ani ulewnych deszczów warto wykorzystać ten czas na wykonanie elewacji.

Optymalne z tych powodów są miesiące: maj-czerwiec i wrzesień-październik, ale oczywiście granice te są płynne z uwagi na zmienność aury. Najważniejsze, by pogoda była bezwietrzna, zachmurzenie umiarkowane, a temperatura nie spadła poniżej 5°C. Jesienne umiarkowane temperatury zarówno w ciągu dnia, jak i nocy przy dużej wilgotności powietrza są w tym czasie szczególnie korzystne dla równomiernego twardnienia zaprawy. Z kolei niezbyt silne promienie słoneczne nie powodują szybkiego odparowania wody. Istotne też, by od wymurowania ścian i przykrycia domu dachem minęło trochę czasu (co najmniej kilka miesięcy), kiedy budynek zdążył osiąść. Elewacji nie powinno się też wykonywać dopóki trwają prace mokre wewnątrz domu, a na dachu nie zamontowane są rynny.

Decyzję o rodzaju elewacji, zdobiących ją detalach i kolorystyce powinniśmy podjąć już na etapie projektowania domu. Dokumentacja projektowa budynku powinna zawierać również propozycje jego wykończenia. Pozwalają one w prosty sposób nadawać typowym domom indywidualny charakter oraz wpasowywać je w istniejącą zabudowę.

Wybór elewacji zależy nie tylko od naszych preferencji estetycznych. Przede wszystkim powinien być podyktowany technologią, w jakiej murowany był budynek. Jeśli ściany domu są jednowarstwowe (np. z ceramiki lub betonu komórkowego), w dodatku nieocieplone, najlepiej zastosować tynki tradycyjne. Jeśli ściana jest bardzo gładka i równa (np. z betonu komórkowego), można ją wykończyć również tynkami cienkowarstwowymi.

Z kolei ściany dwuwarstwowe, z ociepleniem można wykańczać tynkami cienkowarstwowymi, nakładanymi na warstwę ocieplenia (metoda lekka-mokra) lub okładzinami (np. siding) montowanymi na ruszcie zamocowanym do ściany (metoda lekka-sucha).

W przypadku ścian trójwarstwowych, w których warstwę elewacyjną zbudowano ze zwykłych cegieł lub pustaków, najlepiej sprawdzą się tynki tradycyjne lub cienkowarstwowe. Jeśli natomiast jest z cegieł klinkierowych, licowych i silikatowych - nie wykańcza się ich, a jedynie starannie spoinuje.

Natomiast elewację na ścianach domu w konstrukcji szkieletowej wykonuje się z tynku cienkowarstwowego układanego na warstwie ocieplenia. Zamiast tego można zrobić obmurówkę (wtedy wykończenie jak w ścianie trójwarstwowej) albo zamocować okładzinę na ruszcie. Natomiast ściany domów z bali - jeśli są ocieplone od zewnątrz - wykańcza się oblicówką z desek na ruszcie.

Tynki - metoda lekka mokra

Najpopularniejszym sposobem wykończenia elewacji są tynki. Bezpośrednio na murach stosuje się grubowarstwowe tynki tradycyjne, a na warstwie ocieplenia (albo na bardzo równych i gładkich ścianach jednowarstwowych) - tynki cienkowarstwowe.

Tynki tradycyjne, cementowo-wapienne dobrze chronią przed wpływami atmosferycznymi, a ponieważ są grube i ciężkie - poprawiają też izolację akustyczną. Można je przygotować samodzielnie - mieszając składniki na budowie - albo skorzystać z gotowych mas.

Oczywiście te przygotowywane samodzielnie na budowie są najtańsze, jednak wymagają pewnej wprawy, gdyż są trudne i pracochłonne do układania. Stosunkowo szybko się też brudzą.

Decydując się na wykończenie tynkiem grubowarstwowym mamy do wyboru:

Tynki cementowo-wapienne - polecane na wszystkiego rodzaju ściany murowane. Paroprzepuszczalne, odporne na uszkodzenia mechaniczne, najpopularniejsze i najtańsze, ale trudne do nakładania – wymagają od tynkarza dużej wprawy. Niestety, szybko się brudzą. Tradycyjne tynki cementowo-wapienne są białe, jeśli chcemy nadać elewacji kolor, musimy je pomalować farbami do fasad.
 
Tynki cementowe - stosowane są głównie na cokołach i fragmentach ścian szczególnie narażonych na uszkodzenia, wokół wejść, przy schodach. Można z nich wykonać warstwę podkładową pod tynk cementowo-wapienny lub zrobić izolację pionową ścian piwnic i fundamentów. Są bardziej odporna na uszkodzenia i wilgoć niż tynki cementowo-wapienne, ale mogą pękać.

Tynki wapienne - rzadko stosowane do wykańczania elewacji. Tynki wapienne z dodatkiem trasu są bardziej odporne na wodę i stosowane głównie do renowacji starych domów. Wolno wiążą, nie pękają, ale są mniej odporne na uszkodzenia.

Układanie tynków tradycyjnych na elewacji jest pracochłonne: są one najczęściej trójwarstwowe. Na podłoże nakłada się najpierw obrzutkę gr. 3 – 4 mm, której zadaniem jest zapewnienie dobrej przyczepności tynku. Gdy obrzutka stwardnieje, nakłada się na nią drugą warstwę – narzut gr. 8 – 15 mm, a potem gładź gr. 3 mm, którą wykańcza się tak, by uzyskać wybraną fakturę tynku. Po zakończeniu tynkowania powierzchnia ściany powinna być równa i pionowa. Elewacje z tynku tradycyjnego są zazwyczaj białe. Żeby nadać im kolor, wystarczy pomalować tynk farbą do malowania elewacji. Innym sposobem na uzyskanie kolorowego tynku jest użycie do zaprawy piasku – zamiast zwykłego – kolorowego (naturalnego barwionego polimerami). Można też dodać do cementu odpowiedni barwnik, ale wtedy lepiej powierzyć malowanie fachowcowi, bo uzyskanie równomiernego odcienia barwy na całej ścianie nie jest proste. Stosując odpowiednie narzędzia oraz techniki nakładania i wykańczania tynku, można uzyskać różne faktury. Oprócz zwykłych – gładkich, układa się tynki nakrapiane, odciskane lub ciągnione. Wymaga to jednak sporych umiejętności, ze względu na dość grubą warstwę tynku.

   Tynki kolorowe

Łatwiejsze do przygotowania i nakładania są tynki cienkowarstwowe z mas gotowych, które mają też inną zaletę: dostępne są w szerokiej gamie kolorystycznej, nie wymagają więc malowania. Stosuje się je przede wszystkim do tynkowania ścian domów ocieplonych metodą lekką mokrą, nakładając warstwą grubości 2-10mm.

W zależności od użytego spoiwa (cementowego, wapiennego lub polimerowego) tynki cienkowarstwowe dzielą się na:

mineralne – o dobrej paroprzepuszczalności, które jednak są mało odporne na wpływy atmosferyczne i dość łatwo się brudzą. Najtańsze z tynków cienkowarstwowych. Dostępne w kolorze białym oraz w ponad stu jasnych kolorach. Stosuje się na tradycyjnych podkładach tynkarskich i w systemach ocieplenia metodą lekką mokrą z użyciem wełny mineralnej.

akrylowe – o niskiej paroprzepuszczalności, odporne na wpływy atmosferyczne, dostępne w dowolnych kolorach, do stosowania na surowych ścianach i w systemach ocieplenia metodą lekką mokrą z użyciem styropianu.

silikonowe – jedne z najdroższych tynków, elastyczne, odporne na wpływ czynników atmosferycznych, mają wysoką paroprzepuszczalność i dłużej niż inne tynki zachowują pierwotną barwę. Dostępne w pełnej palecie barw RAL.

silikatowe (krzemianowe) – tańsze od silikonowych, ale mniej elastyczne. Dostępne zazwyczaj w pastelowych kolorach. Stosuje się je w systemach ocieplenia metodą lekką mokrą.

Metoda lekka sucha

Kiedy trzeba szybko odnowić elewację i przy okazji docieplić dom, warto zdecydować się na metodę lekką suchą. Ominą nas wówczas wszelkie mokre prace i związane z nimi oczekiwanie na wyschnięcie kolejnych warstw.

Metoda lekka sucha polega na zamocowaniu do ściany rusztu, ułożeniu między jego elementami ocieplenia i zamontowaniu do niego okładziny elewacyjnej. Najczęściej wykorzystywane w tym celu materiały to drewno i siding winylowy, stosuje się też okładziny z blachy, betonowych kształtek i płyt włóknowo-cementowych. Bardzo rzadko elewacje domów jednorodzinnych wykańcza się natomiast dużymi kamiennymi płytami, często widywanymi na obiektach użyteczności publicznej.

Przewagą metody lekkiej suchej nad tradycyjnym tynkowaniem oraz metodą lekką mokrą (BSO) jest szybsze tempo prowadzenia prac, brak przerw technologicznych potrzebnych na schnięcie zapraw i klejów oraz możliwość prowadzenia prac w gorszych warunkach atmosferycznych. Pod suchą elewacją można ułożyć izolację cieplną i w ten sposób ocieplić dom. Montuje się je bardzo szybko, ułożenie 1 m² trwa około godziny. Suche elewacje nie wymagają żadnych zabiegów pielęgnacyjnych ani odnawiania. W przypadku uszkodzenia, wymienia się poszczególne elementy, nie ma więc konieczności demontażu całej elewacji.

Szalówka
Do obkładania elewacji stosuje się szalówki z drewna świerkowego, sosnowego, modrzewiowego lub egzotycznego, które poza tymi z teaku, cedru czerwonego i innych odpornych gatunków drewna egzotycznego - wymagają zabezpieczenia lakierem, farbą albo lakierobejcą. Można też kupić specjalny impregnat dekoracyjny, który zabezpiecza drewno przed grzybami, słońcem i sinizną, a jednocześnie nadaje mu ładny wygląd. Pamiętać trzeba też o okresowej ich konserwacji. Najlepsze są deski fabrycznie obrobione, które mają nie tylko ładny kształt, ale również wyprofilowania umożliwiające łączenie na wpust i wypust lub zakład (przylgę). Można też kupić specjalne listwy do wykańczania narożników oraz otworów okiennych i drzwiowych.

                                                         Elewacja z klinkieru i szalówki

Deski można montować pionowo, poziomo lub po skosie, w zależności od zamierzonego efektu wizualnego. Najtrwalsze są deski ułożone pionowo, ponieważ woda deszczowa szybciej z nich spływa i nie gromadzi się na połączeniach. W przypadku elewacji z drewna pamiętać trzeba, by była przewietrzana. Między nią a termoizolacją mogą bowiem zbierać się skropliny pary wodnej.

Siding

Swego czasu, na przełomie lat 80. i 90. popularnym sposobem na odnowienie elewacji budynku był winylowy siding, czyli panele PCV, mające odwzorowywać układ kilku desek. elewacyjnych. Siding produkowany jest w wielu kolorach, co daje duże możliwości przy kreowaniu wyglądu elewacji. W dodatku panele mają zwykle fakturę naśladująca rysunek słojów drewna. Są też takie, które imitują elewację klinkierową albo drewniane bale. Ich zaletą jest mało zajmująca konserwacja, gdyż sprowadza się do mycia powierzchni elewacji doraźnie w przypadku zabrudzenia albo raz na kilka lat. Nie trzeba go ani malować ani impregnować. 

                                                                       Siding

Montaż sidingu jest prosty i można podjąć się go samodzielnie. Tym bardziej, że na rynku znajduje się pełna oferta elementów ułatwiających wykańczanie różnych fragmentów ścian.

Obmurówka

Wykonuje się ją z materiałów odpornych na wpływy atmosferyczne: klinkieru, cegieł licowych, bloczków silikatowych bądź betonowych, a także z kamienia. Musi się ona opierać na fundamencie i trzeba ją solidnie połączyć z warstwą nośną.
Elewacje wykończone obmurówką wyglądają elegancko i są bardzo trwałe. Wymagają jednak starannego spoinowania, a część - także zaimpregnowania odpowiednimi preparatami.

                                                                     Elewacja z kamienia

Innym sposobem na elewację w metodzie lekkiej suchej jest wykorzystanie kształtek przypominających naturalny kamień. Te, wykonane z wibroprasowanego betonu lub kruszywa marmurowego związanego cementem, mocuje się bez użycia żadnej zaprawy. Dzięki specjalnie wyprofilowanej powierzchni kształtki można dość precyzyjnie łączyć. Ich zaletą jest wysoka odporność na wodę, wytrzymałość na uszkodzenia oraz łatwa konserwacja. Taką elewację wystarczy raz na klika lat umyć wodą pod ciśnieniem. Wybierać też możemy spośród kilku wersji kolorystycznych. Z uwagi na ciężar kształtki można stosować, gdy wysokość domu nie przekracza dwóch kondygnacji.

Płyty kompozytowe

Płyty włóknowo-cementowe są chyba głównie z uwagi na wysoką cenę materiałem rzadko stosowanym w przypadku domów mieszkalnych. Wykonane z masy cementowej (90%) zmieszanej z włóknami syntetycznymi (10%) są materiałem trwałym, odpornym na czynniki atmosferyczne i zmiany temperatury. Dostępne są zarówno w wersji wykończonej (pomalowane farbą, oklejane specjalnym laminatem, a od spodu pokryte woskiem) jak i przeznaczonej do samodzielnego malowania farbą elewacyjną lub pokrycia tynkiem cienkowarstwowym.

                                                              Płyty z piaskowca

Można też kupić płyty wykończone kruszywem kamiennym, polerowane i zabezpieczane przed wodą preparatem hydrofobizującym lub wykończone powłoką silikatową. Są też płyty z fakturą imitującą słoje drewna, dzięki którym elewacja przypomina zrobioną z prawdziwych desek. Dużą odpornością charakteryzują się płyty żywiczne, z termicznie utwardzanej żywicy, wymieszanej z włóknami drzewnymi. Są one delikatnie fakturowane i barwione w masie. Płyty takie jak większość materiałów elewacyjnych warto czasami przemyć. Te malowane, mogą po pewnym czasie kwalifikować się do ponownego nałożenia farby.

Blacha

Dosyć odważnym nowoczesnym pomysłem jest wykończenie ścian budynku blachą cynkowo-tytanową. Dzięki fabrycznemu patynowaniu ma ona barwę szaroniebieską lub grafitową. Ta naturalna patyna jednocześnie zabezpiecza elewację. Do czyszczenia z niewielkich zabrudzeń używa się wyłącznie wody. Tłuste plamy trzeba usuwać specjalnym preparatem oferowanym przez producenta blachy. Poważniejsze zabrudzenia będą wymagały przetarcia na mokro specjalną włókniną czyszczącą lub wełną ze stali szlachetnej. W przypadku blachy patynowanej fabrycznie skończy się to usunięciem tejże patyny i zmianą barwy elewacji na jaśniejszą - najpierw więc warto spróbować środków konwencjonalnych, na przykład rozpuszczalników itp.

                                                        Elewacja z blachy tytanowo-cynkowej

Porównując powyższe metody pod względem wysokości inwestycji okazuje się, że najtaniej wychodzi siding, a zaraz potem szalówka z drewna sosnowego. Drożej natomiast wychodzi elewacja wykonana z płyt cementowo-włóknowych w postaci desek imitujących szalówkę, zaś najbardziej kosztowna elewacja to ta wykończona blachą.

Zmiany klimatu

Zmiany klimatu to temat, za którym kryją się realne zagrożenia dla współczesnej... więcej

Ochrona przed...

Łazienka i kuchnia to pomieszczenia szczególnie narażone na wilgoć oraz wynikające... więcej

Jak zyskać na...

Jak wykorzystać świadectwo energetyczne by oszczędzać pieniądze? Jak rozumieć wskaźniki... więcej

Skomentuj





Komentarze   —   pokaż wszystkie

Brak komentarzy